Archiwum
Festiwale Kulinarne, Festiwale Świat Grudzień

Konkurs Drobiu/Glorieuses de Bresse – Bourg-en-Bresse i inne, Francja 13-18.12.2016

03/11/2016

Kurczaki z Bresse – jako jedyne wśród drobiu – wyróżnione są francuskim znakiem najwyższej jakości Appellation d’origine contrôlée (AOC). Hodowane na wolnym, trawiastym wybiegu, karmione mlekiem i kukurydzą, mają bardzo delikatne, jasne i jędrne mięso o wyjątkowym smaku, podkreślonym charakterystycznym tłuszczykiem. Produkcja tego wyśmienitego drobiu przynosi zaledwie ok. 1,2 miliona sztuk rocznie, trudno więc skosztować go poza Francją. W restauracjach potrawy z pulardy czy kapłona z Bresse są specjalnie zaznaczone w menu i sporo kosztują.

Kurczak z Bresse jest jednym z nieoficjalnych symboli Francji, nie tylko ze względu na swoją pozycję w wyrafinowanej gastronomii, ale ze względu na kolorystykę przypominającą francuskie barwy narodowe. Ma bowiem śnieżnobiałe upierzenie, intensywnie czerwony grzebień i niebieskie nogi. W sklepie odróżnić go można od reszty drobiu po tym, że sprzedawany jest zarówno z opierzonym łebkiem jak i z niebieskimi łapkami (będącymi dowodem jego autentyczności) oraz z metalową spinką na szyi.

kurczak

Na organizowany od 1862 roku konkurs Les Glorieuses de Bresse zjeżdża kilkuset najlepszych hodowców drobiu w regionie. Walczą o nagrody w trzech kategoriach wagowych: kurczak (poulet) – 1,5 kg, pularda (poularde) – 2,1 kg oraz kapłon (chapon) – 3,8 kg. Idealny kurczak powinien mieć śnieżnobiałe upierzenie, owalny kształt tuszki z obrośniętą piórami głową i spiczastym kuprem, przejrzyste oko, cieniutką, gładką skórę w kolorze białym lub kremowym a także zwarte, mocno przylegające do ciała, skrzydła. Dyskwalifikujące są przebarwienia, zadrapania czy ubytki w piórach.

Osobno oceniane są gęsi (oies), kaczki (canards) i indyki (dindes).

Konkurs odbywa się w czterech miejscowościach departamentu Ain: Bourg-en-Bresse, Montrevel-en-Bresse, Pont-de-Vaux i Louhans.

W programie przewidziano m.in. możliwość obserwacji konkursu z przewodnikiem, degustację potraw z kurczaków z Bresse i kiermasz produktów wyróżnionych znakiem jakości AOC.

Strona konkursu

Festiwale Kulinarne, Festiwale Świat Grudzień

Festiwal Strucli/Dresdner Stollenfest – Drezno, Niemcy 03.12.2016 [opis]

03/11/2016

Jednym z najstarszych bożonarodzeniowych jarmarków jest jarmark w Dreźnie, organizowany od 1434 roku. Kupić tu można m.in. słynne, wypiekane od XVI w. pierniki z Pulsnitz, piękne adwentowe gwiazdy z Herrnhuth, zabawki i świąteczne ozdoby mistrzów snycerki z Rudaw. Jednak największą atrakcją jest gigantyczna strucla pieczona na uroczystą paradę Stollenfest. Drożdżowy placek zwany w średniowieczu „strizel” (nazwę tę zastąpiła w XVI w. nazwa „stollen”) ma ok. 4,35 metra długości, 1,78 metra szerokości i 75 centymetrów wysokości, a przepis na niego głosi: „Weź tonę mąki, 2,6 milionów rodzynek i 74 litrów rumu…”. Ciągnięty na wozie zaprzężonym w najpiękniejsze konie, prezentowany jest dziesiątkom tysięcy widzów, po czym zostaje na placu, któremu dał niegdyś nazwę (Striezelmarkt) pokrojony ogromnym nożem. Podzielony na małe kawałki, sprzedawany jest na jarmarku aż do Bożego Narodzenia, a zebrane w ten sposób pieniądze przeznacza się na cele dobroczynne.

Słynną na cały świat struclę mogą piec tylko cukiernicy z Drezna i okolic (z Moritzburga, Coswig czy Wachau), nie stosując przy tym żadnych nowoczesnych technologii ani spożywczych „wspomagaczy”. Istnieje nawet stowarzyszenie dbające o jakość świątecznego placka (Schutzverbandes Dresdner Stollen e.V.), które wydaje certyfikaty jego autentyczności, opatrzone pieczęcią ze Złotym Jeźdźcem. Wymaganymi dziś składnikami ciasta są: mąka pszenna typ 405 lub 550, mleko pełne lub mleko pełne w proszku, cukier kryształ, świeże masło lub masło topione, kandyzowana skórka pomarańczowa lub cytrynowa, rodzynki sułtanki, słodkie i gorzkie migdały, sól, cukier puder i przyprawy.

Historia tego przysmaku sięga średniowiecza. Kiedy obowiązywał kościelny zakaz spożywania w okresie Bożego Narodzenia masła czy mleka, był to zwykły postny placek. Dopiero w 1491 r. papież Innocenty VIII wydał tzw. „maślany edykt”, w którym zniósł zakaz używania masła do wypieku drezdeńskiego bożonarodzeniowego ciasta. Od tego czasu placek zaczął przeobrażać się w coraz bogatszą struclę, którą każdy z piekarzy udoskonalał w tajemnicy, a przepis przechodził z pokolenia na pokolenie. Upieczony placek przypominać ma Dzieciątko Jezus, owinięte w chusty; ciasto powinno mieć regularny kształt, być ładnie przyrumienione, równomiernie posmarowane masłem i posypane cukrem, a bakalie powinny być regularnie rozłożone w pulchnym miąższu. Co roku sprzedaje się na całym świecie około dwóch milionów sztuk drezdeńskiej strucli.

Przedświąteczny przemarsz z olbrzymim ciastem wiąże się z królem Augustem II Mocnym, który w okresie Bożego Narodzenia w 1730 r. wyprawił w Zeithain (50 km od Drezna) potężną paradę wojskową, na którą sprosił ok. 24 tyś. gości, w tym wielu europejskich władców. Z tej okazji kazał upiec ważący niemal dwie tony placek i wykonać ogromny nóż do jego pokrojenia. Do tej historii nawiązali organizatorzy Drezdeńskiego Festynu Placka Bożonarodzeniowego, który odbył się po raz pierwszy w 1994 r. W sobotę przed drugim tygodniem adwentu, na staromiejskim Striezelmarkt „królewski nadworny mistrz piekarski” i drezdeńska królewna placka bożonarodzeniowego odprawiają ceremonię podzielenia placka. Trwa ona zwykle około trzech godzin, podczas których młodzi piekarze kroją placek mniejszymi nożami na poręczne porcje. Królewna placka jest wybierana co roku pod koniec października spośród adeptów piekarniczego i cukierniczego fachu.

Strona festiwalu

Festiwale Kulinarne, Festiwale Świat Grudzień

Festiwal Kasztanów/Fiera di a Castagna – Bocognano (Korsyka), Francja 09-11.12.2016

03/11/2016

Festiwal jadalnych kasztanów – wyraz hołdu mieszkańców Korsyki dla jednego z najcenniejszych darów od skąpej dla nich Matki-Ziemi. Marony to kulinarny symbol wyspy, której kwaśna, uboga gleba nie rodzi zbóż, tymczasem plantacje kasztanów spotkać można nawet wysoko w górach. Kasztanowce, występujące w 50 odmianach, osiągają ok. trzydziestu pięciu metrów wysokości i należą do drzew długowiecznych, dających owoce kilkaset lat. Dla Korsykan były więc od zawsze podstawą pożywienia i handlu.

Fiera di a Castagna odbywa się w malowniczej wsi Bocognano, u podnóża góry Monte d’Oro i niepodal przepięknego wodospadu Bridal Veil Cascade. To jedna z najważniejszych imprez na Korsyce, przyciągająca co roku ponad 150 wystawców i ponad 20 000 zwiedzających. Głównym punktem festiwalu jest konkurs na najlepszą mąkę z kasztanów, poza tym można skosztować i kupić m.in. kasztanowy miód, kiełbasy z dodatkiem kasztanów, wędliny o wyjątkowym, orzechowym smaku, bo produkowane z mięsa świń karmionych maronami (charcuterie la castagniccia) czy pastizzu – tradycyjny niedzielny deser z mąki kasztanowej. Na stoiskach nie brakuje innych korsykańskich przysmaków: serów (np. brocciu, robionego z mleka koziego i owczego, przypominającego włoską ricottę), oliwy, mocnego korsykańskiego wina oraz piwa, produkowanego, rzecz jasna, z kasztanów. To także okazja, żeby podejrzeć pracę rzemieślników prezentujących swoje tradycyjne wyroby z ceramiki i drewna. Na festiwalu promuje się również korsykańską literaturę i muzykę.

Strona festiwalu